توسیط و عدم توسیط قرآنی در نگره معناشناختی و زیباشناختی علامه طباطبایی (ISC)
109 بازدید
محل نشر: دوفصلنامه قرآن شناخت شماره 12 (سال ششم شماره دوم) پاییز و زمستان 1392 ، از ص 63
نقش: نویسنده
سال نشر: 1393
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
بلاغیان سنتی ما همواره تاکید کرده اند که ترکیبها و ساختارهای کلام بلیغ ارزش زیباشناختی و معناشناختی دارد. در متن قرآن کریم ارایش اجزای جمله با مهندسی خاصی صورت پذیرفته و ترکیبهای زیبا و معناداری پدید آمده است. یکی از این آرایشهای زیبا و معنادار آن است که جزئی از جمله در میان دو جزء دیگر قرار میگیرد یکی دیگر از این آرایشها نیز آن است که در جایی که انتظار ذکر جزئی در بین دو جزء دیگر داریم این جزء ذکر نشده است. مفسران و معربان قرآن کریم این اسلوبها را با حذف و تقدیر معنا کرده اند اما علامه بر آن است که تقدیرگرایی افزون بر ان که بخشی از معنای آیه را نهان میکند زیبایی شگفت آور آیه را نیز نهان میکند وی با نگاه ویژه ای که به این اسلوب دارد آن را معنادار و پدید آورنده زیبایی منحصر به فردی یافته است. قاعده انگاری این نگاه ویژه با مشکلاتی رو به رو است که در این مقاله آن اشکالها بررسی و جایگاه تفسیری آن و ارزش زیبایی شناختی آن به مثابه قاعده ای فراگیر اثبات شده است.